Jacqueline kreeg dertien jaar geleden borstkanker. Een paar jaar na de bestraling kreeg ze klachten en die gingen haar dagelijks leven steeds meer beïnvloeden. Toch was het voor haar een flinke drempel om te starten met hyperbare zuurstoftherapie. Inmiddels heeft ze de behandeling afgerond en kijkt ze met een goed gevoel terug. “Ik had dit veel eerder moeten doen.”
Drie of vier jaar na de bestraling begonnen de klachten. “Voornamelijk pijn vanuit de bovenkant van mijn rug richting mijn borstbeen, een trekkend gevoel”, vertelt Jacqueline. Het had invloed op haar sportieve leven, haar werk en zelfs haar nachten. “Ik slaap graag op mijn rechterzijde, maar dan werd ik wakker omdat heel die kant pijn deed.”
Ze ging regelmatig naar de fysiotherapeut en osteopaat. “Daarna ging het even beter, maar het was altijd tijdelijk. De pijn kwam steeds terug.” Jacqueline bleef wel bewegen. Ze zwom en tenniste. “Ik wilde mijn schouder en zijkant van mijn lichaam in beweging houden.” Toch merkte ze dat het tennissen steeds lastiger werd. “Als ik ineens moest strekken, voelde het alsof ik een rib kneusde. Dan had ik weer weken last van die zijkant.”
Jacqueline had al eerder gehoord van hyperbare zuurstoftherapie. Ze was zelfs al eens van plan geweest om te starten. “Maar door persoonlijke omstandigheden heb ik dat toen niet gedaan. Andere dingen vond ik op dat moment belangrijker.”
Afgelopen jaar, tijdens haar laatste controle in het ziekenhuis, kaartte ze haar klachten opnieuw aan bij haar arts. “Toen dacht ik: misschien moet ik het toch proberen. Baat het niet, dan schaadt het niet.” Ze wilde het een kans geven. “Als het maar 25 procent zou verbeteren, was het al de moeite waard.”
Het intakegesprek
Het intakegesprek vond Jacqueline prettig en duidelijk. “Alles werd goed uitgelegd.” Dat gaf haar een gerust gevoel. Ze wist na het gesprek wat ze kon verwachten, ook dat de behandeling intensief is en dat vermoeidheid kan optreden. “Ik kon al snel starten met de behandeling, maar ik wilde eerst nog even op vakantie. Gelukkig was dat geen enkel probleem.”
Die acht weken waren zo voorbij
Kort daarna startte de behandeling. Die duurde acht weken en in die periode kreeg Jacqueline vijf behandelingen per week. “Daar zag ik vooraf best tegenop. Je moet alles opzijzetten.” Toch viel het haar achteraf mee. “Die acht weken waren zo voorbij. We hadden ook een hele leuke groep, dat scheelt veel.”
“De behandeling op zich vond ik niet zo spannend. Ik ben zelf verpleegkundige geweest, dus ik ben wel wat gewend. Bovendien word je heel goed begeleid. Er gaat altijd een verpleegkundige mee in de behandelruimte en alles wordt rustig uitgelegd. Ze nemen echt de tijd voor je.” Tijdens de behandelingen probeerde ze haar tijd nuttig te besteden. “Ik ben eigenlijk geen lezer, maar ik heb toch vier boeken gelezen tijdens de behandeling”, zegt ze lachend. “Ook heb ik heel wat puzzelboekjes versleten.”
Wel merkte ze dat de behandeling veel energie kostte. “Ze hadden me daarvoor gewaarschuwd tijdens het intakegesprek en ze hadden echt niet overdreven. Zeker de eerste weken was ik ontzettend moe en twijfelde ik wel eens. Soms dacht ik: wat zit ik hier te doen?” Maar in week vijf begon ze verandering te merken. “Toen voelde ik dat ik soepeler mijn bed uit kon komen.” Dat gaf vertrouwen.
Het resultaat
Het resultaat was beter dan ze had verwacht. “Mijn klachten zijn niet met 25 procent verminderd, maar met meer dan 50 procent. Nu ga ik gewoon ’s avonds naar bed en ik word niet meer wakker van die pijn in mijn zij. Ik lig weer lekker. Ik ben mijn werk weer aan het opbouwen, doe weer vrijwilligerswerk. Ik wil weer gaan zwemmen en tennissen. En ik wandel elke dag met mijn hond.”
Advies aan anderen
Ze raadt anderen aan om niet te lang te wachten. “Als je één, drie of vijf jaar na de bestraling klachten krijgt, pak het dan gelijk aan. Dat zou ik echt iedereen adviseren.” Ook voor mensen die opzien tegen de behandeling heeft ze een geruststellende boodschap: “Je wordt heel goed begeleid. Je staat er niet alleen voor. Ik begrijp heel goed dat mensen het een grote stap vinden om aan deze behandeling te beginnen. Het kost acht weken lang veel tijd. Daarom stelde ik het zelf ook uit. Maar als je eenmaal bent begonnen, vliegen de weken voorbij. Achteraf zeg je: had ik het maar eerder gedaan.”